Monday, March 5, 2018

ఆటిజం: అవ్యక్త అంతస్సంఘర్షణలు





 అందరూ తమని దుష్టులుగా ఎందుకు చూస్తారో అర్థంకాక బాధపడుతూ కూచున్న నల్లకాకికి, ఒక తెల్లపావురం కనిపించింది. 
దోవ ఎక్కడికి వెళ్తుంది?” అని అడిగింది పావురం, దిగులుగా.
ఎందుకంత దిగులుగా ఉన్నావ్?” అడిగింది నల్లకాకి. 
ఎప్పటినుంచో శాంతి, సంతోషం కోసం వెతుకుతున్నాను. వాటిని చేరుకునే దారి తెలియటం లేదు, పైగా నేను శాంతికి ప్రతీకను కూడా...” 
ఇంత చక్కగా ఉండి, అందరి అభిమానాన్నీ పొందిన పావురానికి శాంతి, సంతోషం లేకపోవటం ఏమిటి? అనుకుంది కాకి. “అన్ని దారులూ ఒకచోట కలుస్తాయి కదా?” అంది. 
పావురం తెల్లబోయింది. “అంటే నేను ఇన్నిరోజులూ శాంతి సంతోషాల కోసం వెతుకుతున్న దారి, నేను ప్రయాణిస్తున్న దారి ఒకటేనన్నమాట,” అని సంతోషంతో ఎగిరిపోయింది. 
నల్లకాకికూడా అకాశంలోకి ఎగిరిపోయింది. ఆకాశపు నీలిమకు ఎదురుగా నల్లకాకి, తెల్లపావురంలాగా అందంగా సంపూర్ణంగా ఉంది!
ప్రతి ఒక్కరూ అన్వేషించే శాంతి గురించి సరళంగా చెప్పిన కథ, నయోకి హిగషీడ అనే జాపనీస్ రచయిత రచించిన రీజన్ జంప్” (2013) అన్న పుస్తకంలోది. ఇదీ, అతనే రాసిన మరో పుస్తకంఫాల్ డౌన్ సెవెన్ టైమ్స్ గెట్ అప్ ఎయిట్”(2017) - రెండూ రచయిత జీవితచిత్రాలే (Memoirs). అయితే: ఏమిటీ పుస్తకాల ప్రత్యేకత?
*****
ఆటిజం. 
దీని గురించి మనం వింటూనే ఉంటాం. సమస్య ఉన్న పిల్లలు సరిగ్గా మాట్లాడలేకపోవటం, నలుగురితో కలవలేకపోవటం, తలకొట్టుకోవటంలాంటివి చేయడం గమనిస్తుంటాం. ఆటిజం గురించి ఎన్నో పుస్తకాలు ఉండగా పై పుస్తకాల ప్రత్యేకత ఏమిటీ అంటే, వీటిని రచించిన హిగషీడ తన ఐదేళ్ళ వయసునుంచీ ఆటిజం సమస్యను ఎదుర్కుంటున్న వ్యక్తి కావటమే! అతనికి ఉన్న ఆటిజం సమస్య తీవ్రమైనదే కాదు, భావవ్యక్తీకరణకు సంబంధించినది కూడా, “సివియర్ అండ్ నాన్ వర్బల్అన్నారు డాక్టర్లు. ఆటిజం సమస్య ఉన్న వ్యక్తి రాసిన పుస్తకాలు కాబట్టి, సమస్యలనీ, సంఘర్షణలనీ, వారి ఆంతరంగిక జీవితాలని మరింత అర్థం చేసుకునే వీలుని కల్పిస్తాయి. 
భావవ్యక్తీకరణే ప్రధాన సమస్య అయినప్పుడు, దానిని అధిగమించి ఇతను రచనలు ఎలా చేస్తున్నారూ అన్న కుతూహలం సహజంగా కలుగుతుంది. ఆల్ఫబెట్ గ్రిడ్ అంటే ఏమిటీ, ఆటిజం సమస్య వల్ల ఎదురయ్యే రోజూవారీ సమస్యలు ఏమిటీ, రచయితను నిరంతరం నడిపిస్తున్న  ప్రేరణాశక్తి ఏమిటీ, తనకున్న వైకల్యాన్ని లేక దుర్బలత్వాన్ని అతను తన బలంగా ఎలా మలుచుకున్నాడూ అన్న విషయాలు పుస్తకాలలో విపులంగా రాయబడ్డాయి. పుస్తకాలు దాదాపు ముప్పై  ప్రపంచభాషలలోకి అనువదింప బడ్డాయి. 
*****
హిగషీడ తన పదమూడేళ్ళ వయసులో రాసిన పుస్తకం రీజన్ జంప్”. ఆటిజం ఉన్న పిల్లలు చిత్రమైన శబ్దాలు చెయ్యటం, మంకుపట్టు పట్టటం, చేతులూ వేళ్ళూ విపరీతంగా కదల్చటం, ఉన్నట్టుండి ఏడవటం- ఇలాంటివన్నీ ఎందుకు చేస్తారు? వారి మనసులో ఏముంది? అన్న విషయాల గురించి యాభై ఎనిమిది ప్రశ్నలూ, వాటికి రచయిత ఇచ్చిన సమాధానాల కూర్పే పుస్తకం. సమాధానాలు క్లుప్తంగా, సూటిగా ఉండటంతోబాటు చిరుకవితలూ, సున్నితమైన హాస్యమూ పుస్తకంలోని అదనపు ఆకర్షణలు. పోరాటం కనిపిస్తుంది తప్ప ఎక్కడా నిరాశ కనిపించదు. హిగషీడ భావుకత, లోతైన ఆలోచన మనకు ఆశ్చర్యం కలిగిస్తాయి. 
మీరు ఒంటరిగా ఉండటానికి ఇష్టపడతారా అన్న ప్రశ్నకి సమాధానమిస్తూ, తమకు అందరితో కలిసి ఉండాలని ఉంటుందనీ, తమ ప్రవర్తన ఇతరులకి ఇబ్బంది కలిగిస్తుందేమో అన్న అనుమానం కొద్దీ తమపాటికి తాము ఒంటరిగా ఉంటామనీ, అది చూసి తాము ఒంటరిగా ఉండటానికి ఇష్టపడతామని అనుకోవడం సరికాదని అంటారు రచయిత. 
ఆటిజం ఉన్నవారందరి సమస్యలూ ఒకేలా ఉండవనీ, అందువల్ల పుస్తకంలోని తన సమాధానాలు ఆటిజం ఉన్న అందరికీ ఒకేలా అన్వయించలేమని అంటారు రచయిత. సమస్యలలో తేడాలున్నప్పటికీ, వాటిని పలుకోణాల్లో పాఠకులకి చూపిస్తుంది పుస్తకం.
*****
ఫాల్ డౌన్ సెవెన్ టైమ్స్ గెట్ అప్ ఎయిట్ అనే రెండో పుస్తకం- రచయిత తన ఇరవైలలో రాసింది.  ఎన్నిసార్లు ఓటమి ఎదురైనా మళ్ళీ లేచి గెలిచే ప్రయత్నం చెయ్యాలన్న జాపనీస్ సామెత పుస్తకశీర్షికకి స్ఫూర్తి. విషయం క్లిష్టమైనదైనా, దాన్ని చిన్నచిన్న అధ్యాయాలుగా, సరళంగా రచయిత చెబుతాడు. ఇంత భావగర్భితంగా, కవితాత్మకంగా సివియర్ ఆటిజం సమస్య ఉన్న వ్యక్తి రాయటం అన్నది సంభవమేనా అని పలుచర్చలు జరిగాయి కూడా. ఇందులో అతను రాసిన కవితలు- ఫ్లయింగ్, రూమర్స్, వర్డ్స్, ప్రాసెస్ లాంటివి- గంభీరంగా ఉంటే, ‘ జర్నీ  అన్న కథ భిన్నతరాలను స్పృశిస్తూ, పొరలుపొరలుగా చుట్టుకుంటూ విడిపోతూ, లావాలా ఉప్పొంగి, చివరికి ప్రశాంత గంభీరనదిలా ముగుస్తుంది. అనుబంధాలూ, మెమరీ, వాస్తవికత, మానవసంఘర్షణ ఇంత చిన్నకథలో ప్రదర్శించడం షాక్ కలిగిస్తుంది. 
మధ్య ఇంట్లో దింపిన నా హెల్పర్ కిథాంక్యూ వెరీ మచ్అని చెప్పాలని అనుకుంటూనే, ‘హావ్ నైస్ డేఅన్న మాటలు అప్రయత్నంగా వచ్చేసాయి. 
థాంక్స్ అని చెప్పాలనుకోగానే నా మైండ్ బ్లాంక్ అయిపోయింది. చెప్పాలనుకున్నది గుర్తు రాలేదు. తలొంచుకున్నాను. నా హెల్పర్ కాలిచెప్పులు కనిపించాయి. పొద్దున్న నాన్న చెప్పులేసుకుని బయటికి వెళ్తున్నప్పుడు ఆయనకు చెప్పినహావ్ నైస్ డేఅన్న మాటలు  గుర్తొచ్చాయి.  అయోమయంలో, అప్రయత్నంగా మాటలు అనేశాను. అప్పుడప్పుడూ ఇలాంటి సంఘటనలు నాకు ఎదురౌతూ ఉంటాయి. అసంబద్ధమైన సమాధానాలు చెప్తున్నానన్న విషయం మాట్లాడటం జరిగిపోయాక కానీ నాకు అర్థంకాదు. సమాధానం తెలిసికూడా చెప్పలేకపోవటం ఒక సమస్య అయితే, పొంతనలేని సమాధానం చెప్పటం ఇంకొక సమస్య. నేను చెప్పే మాటని నేనే నియంత్రించుకోలేకపోవటం బాధపెడుతుందిఇది పుస్తకంలో ప్రస్తావనకు వచ్చిన ఒక సందర్భం. 
గెలుపూ ఓటములను ఫలితాలను బట్టి అంచనా వేస్తారు కానీ, విజయం సాధించిన వ్యక్తే కాదు - కొండ ఎక్కలేక, నేలమీదనుంచే తదేక దీక్షతో కొండ శిఖరాన్ని చూసే వ్యక్తి అంటే కూడా నాకు గౌరవం. విజయానికి సుదూరంలో ఉన్నా, అతని కళ్ళల్లో  శిఖరపు ప్రతిబింబం కనిపిస్తూనే ఉంటుందిఅంటారు హిగషిడ  పుస్తకంలో.
డేవిడ్ మిచల్ అన్నట్టు రీజన్ జంప్పుస్తకం ఆటిజం ఉన్న పదమూడేళ్ళ పిల్లవాడు రాస్తే, ‘ఫాల్ డౌన్ సెవెన్ టైమ్స్, గెట్ అప్ ఎయిట్ఆటిజం ఉన్న ఒక రచయిత రాసింది! 
*****
డేవిడ్ మిచల్, అతని భార్య యొషీడ పుస్తకాలను ఇంగ్లీషులోకి అనువదించారు. పుస్తకాలని అందరూ చదవాలనీ, ఇవి ఆటిజం గురించి అవగాహన పెంచే పుస్తకాలు అనే దంపతుల కొడుకుకి కూడా ఆటిజం సమస్య ఉండటం గమనార్హం.

ఆలోచనాత్మకమైన పుస్తకాలు, ఆటిజం సమస్యను ఎదుర్కుంటున్న వారి మనోభావాలను గుర్తించి వారిని సరైన పద్దతిలో ప్రోత్సహిస్తూ ఆదరింగలిగిన మార్పుని సమాజంలో తీసుకురాగలిగిన శక్తివంతమైన పుస్తకాలూ కూడా. రచయిత ఆశకూడా అదే!



Monday, February 12, 2018

నాకు నచ్చిన పుస్తకం - లల్లబై: లైలా స్లిమని






మిరియమ్ వేసిన కేక, మామూలు కేక కాదు. అది గొంతులోనుంచి వచ్చినట్టు లేదు. పేగులు చించుకుని వచ్చినట్టు ఉంది. ఒక దెబ్బతిన్న అడవి జంతువు పెట్టిన చావు కేకలా ఉంది. పిల్లల్ని అలా చూసిన ఆమె ఒక ఉన్మాదిలా కేకలు పెడుతోంది. చూసినది తట్టుకోలేక వాంతి చేసుకుని, అక్కడే కూలబడి పెనుకేకలు పెడుతోంది. ఆ అరుపులకు గది గోడలు వణుకుతున్నట్టు ఉన్నాయి. అక్కడినుంచి బయటకి తీసికెళ్ళటానికి ప్రయత్నిస్తున్న వైద్య బృందాన్ని ప్రతిఘటిస్తూ, కాళ్ళతో తంతూ, అరుస్తున్న ఆమెను బలవంతంగా మత్తు మందు ఇచ్చి బయటకి తీసికెళ్ళారు అక్కడికి వచ్చిన వైద్యులు. పోలీసులు తమపని తాము చేసుకుని పోతున్నారు. ఇద్దరు పిల్లలు. ఒకడు ఎక్కువ కష్టపడకుండానే చచ్చిపోయాడు. అమ్మాయి మాత్రం కొన ఊపిరితో ఉంది…

**
లల్లబై - లైలా స్లిమని (Lullaby - French: Leila Slimani - Translated by: Sam Taylor)

ప్రెంచ్ నుంచి ఇంగ్లీష్ లోకి అనువదింప బడ్డ ఈ నవల ఒక క్రైమ్ / సస్పెన్స్ థ్రిల్లరా? ఒక సైకలాజికల్ థ్రిల్లరా?? ఒక సోషియలాజికల్ / జెండర్ / జాతి వివక్షల ప్రతిబింబమా?

పుస్తకం మొదలుపెట్టిన దగ్గరనుంచి ఒక చిక్కటి, నల్లని, సుడిగుండంలోచిక్కుకున్న అనుభూతి. అందులోనుంచి పైకి రావటానికి ప్రయత్నం చేస్తాం, పట్టు దొరకదు. ఊపిరాడని సఫొకేషన్. ఆ భాషా, ఆ పాత్రలూ మనల్ని చుట్టేసి, కమ్మేస్తాయి. ఆ సుడిగుండంలో చిక్కుకుని సుడులు తిరుగుతూ మనం కూడా కిందకు వెళ్ళిపోతున్నట్టు అనిపిస్తుంది. ఒక్కసారి గట్టిగా ఊపిరి తీసుకుంటే బావుండు అనిపిస్తుంది. ఈ ఊబిలోనుంచి, ఈ పాత్రల జీవితాల్లోనుంచి బయట పడితే బావుండు అనిపిస్తుంది. బలమైన పాత్రలను సృష్టించటం ఒక ఎత్తు, అంతటి పాత్రలనూ ఒక కథనంతో ముడిపెట్టి చదువరిని అంతే బలంగా శక్తిమంతంగా కట్టిపడేసి చివరి వాక్యం వరకూ చదివించే శక్తిని ప్రదర్శించటం ఒక ఎత్తు. ప్రెంచ్ భాష నుంచి ఈ నవలని ఇంగ్లీష్ లోకి అనువదించింది సామ్ టెయిలర్.

కథ - ప్రస్తుత కాలానికి చెందినదే. ఒక కుటుంబం - ప్రేమించి పెళ్ళిచేసుకున్న పాల్, మిరియమ్, వారి పిల్లలు ఆడమ్, మిలా. పిల్లల్ని పెంచటం వర్సస్ కరీర్ ప్రధాన సమస్య. మిరియమ్ ఇద్దరు పిల్లల్ని చూసుకుంటూ ఒక భార్యగా ఇంటికి పరిమితమౌతుంది. రోజులు గడిచే కొద్దీ ఆమెకు జీవితం దుర్భరంగా అనిపిస్తుంది. ఎన్నో కష్టాలకోర్చి చదివిన చదువు - అన్నీ వదులుకుని ఇలా మిగిలిపొవటం ఆమెకు నచ్చదు. రచయిత్రి ఇక్కడ జెండర్ గురించి పట్టుగా లోతుగా విశ్లేషిస్తారు. పిల్లల్ని పెంచటం, స్త్రీ పాత్ర - శారీరక మానసిక ఇబ్బందులు, ఇష్టం లేకపోయినా చేసే త్యాగాలూ, అసమానతలు ఇవన్నీ మిరియమ్ ద్వారా చర్చించటం జరుగుతుంది. అలాగే పరిస్థితుల పట్ల పాల్ అసహనం, ఇద్దరిలో జీవితంలో ఏదో సాధించాలన్న ఆత్రం గురించి కూడా రచయిత్రి నిశితమైన పరిశీలన చేస్తారు. భార్యా భర్తలిద్దరూ కలిసి పిల్లల్ని చూసుకోవటానికి ఒక సహాయకురాలిని(Nanny) ఏర్పాటు చేసుకోవాలని నిర్ణయం తీసుకుంటారు.

ఆలా ఆ ఇంట్లోకి ఒక నానీగా(Nanny), పిల్లల్ని చూసుకునే వ్యక్తిగా ప్రవేశిస్తుంది లూయిస్. ఆమె తమ సమస్యలు అన్నింటికీ ఒక అద్భుతమైన సమాధానంలా కనిపిస్తుంది దంపతులిద్దరికీ. పిల్లల్ని చక్కగా చూసుకుంటూ, ఇంటి పనులనీ, వంట పనులనీ అవలీలగా చేస్తూ తనకంటూ ఆ ఇంట్లో ఒక ప్రత్యేకమైన స్థానాన్ని సంపాదించుకుంటుంది లూయిస్. పిల్లలపై ఆమె చూపే శ్రద్ధా, పనితీరు, ఆ దంపతులకి ఇంటిపై బెంగ లేకుండా తమ పనులు/వృత్తులపై, మనసుపెట్టి పని చేసుకునే వెసలుబాటు కల్పించి, వారి ఎదుగుదలకు తోడ్పడుతుంది. వారు కోరుకున్న జీవితానికి బాటలు వేసుకునే అవకాశం కల్పిస్తుంది. ఆర్ధికంగా ఎదగటం, ఈనాటి సమాజంలో ఒక ముఖ్యమైన విషయం అన్నది మరోసారి గుర్తుచెయ్యటం రచయిత్రి ఉద్దేశం అనిపిస్తుంది. అన్నీ తానే అయ్యి, అన్ని పనులూ చేస్తూ, నెమ్మదిగా ఆ ఇంటి మధ్యలో తనకంటూ ఒక గూడుని కట్టుకునే ప్రయత్నం మొదలు పెడుతుంది లూయిస్. తనూ ఆ కుటుంబంలో ఒక భాగమవటానికి తయారవుతుంది ఆమె. ఇక్కడే యజమానులకి పనివాళ్ళకి మధ్య వచ్చే భేదాభిప్రాయాలూ, లూయిస్ స్వతంత్ర నిర్ణయాలు, యజమానులకూ పనివారికీ మధ్య ఎంత సాన్నిహిత్యం ఉన్నా, సమానత్వం ఉండే అవకాశం తక్కువ అన్న నిజం, పనివారు కుటుంబంలో ఒక భాగం కావటం అంత సులభమైన విషయం కాదూ అన్న విషయం, జాతి వివక్ష, వీటన్నిటి తాలుకు క్లిష్టతలూ రచయిత్రి ప్రస్తావిస్తారు. లూయిస్ ఒక చిక్కని నీలినీడలు నింపుకున్న బలమైన పాత్ర. ఆమె ఒంటరి బ్రతుకు, కుంగిన ఆర్థిక పరిస్థితులూ, ఆమెని విడిచి వెళ్ళిపోయిన కూతురూ, చనిపోయిన భర్తా, ఎవరికీ తన గురించి తెలియకుండా గుంభనంగా ఆమె మసులుకునే తీరూ, ఆమెలో ఎక్కడో పొంచి ఉన్న ఒక విపరీత ధోరణి వీటిని మనకు రచయిత్రి పరిచయం చేస్తూనే ఉంటుంది. పిల్లలు పెద్దవాళ్ళు అయిపోతున్నారు, తన అవసరం ఇక యజమానులకు ఉండదు అన్న భయం, వాళ్ళకు ఇంకొక బిడ్డ పుడితే తను అక్కడే ఉండవచ్చన్న ఆలోచన ఆమెను నిలవనీయకుండా చేస్తాయి. చివరికి తను అమితంగా ప్రేమించిన పిల్లల్ని చంపి హంతకురాలు అవుతుంది లూయిస్.

మనుషుల మధ్య నిరంతరంగా సాగే బంధాల మధ్య కదలాడే చీకటి కోణం సాక్షిగా, ఊహకి అందని ఒక భయంకరమైన కథ ఇది. ఇలాంటి కథలు వార్తల్లో వింటూ, చూస్తూ ఉంటాం. కానీ ఆ కథల వెనక కదలాడే నీడల చిత్రాలనూ, మానసిక ఘర్షణలనూ ఎత్తి చూపించిన పుస్తకం ఇది.

మనసుని వేధించే పుస్తకం ఇది.

Tuesday, July 11, 2017

చికెన్ సూప్...

‌‘చికెన్ సూప్ ఫర్ ద్ సోల్ ..నాకు చాలా ఇష్టమైన కథల సీరీస్.
ఆ పుస్తకాన్ని నా చేతిలో చూసి, ఇలాంటి సెంటిమెంటల్ స్టఫ్ నాకు చిరాకు అన్నవారు ఉన్నారు.
జీవితం ఎప్పుడూ సమస్యలతో నిండి ఉంటుంది. ఆ సమస్యలని మనం గుర్తించి స్పందించినట్టుగా, జరుగుతున్న మంచిని గమనించటం, అస్వాదించటం అంత సులభంగా జరగదు అనుకుంటాను. ఈ కథల సిరీస్ అంతా అలాంటి చిన్నచిన్న అద్భుతాల  (మంచి, మానవత, స్నేహం, కలలని సాకారం చేసుకోవటం వగైరాలు - చాలా మటుకు వాస్తవంగా జరిగిన సంఘటనలే) గురించి చెబుతూ, మనల్ని కూడా అలాంటి వాటిని గుర్తుచేసుకొమ్మనీ, గుర్తించమనీ చెప్తున్నట్టుఅనిపిస్తుంది. అందులో నాకు నచ్చిన ఒక చిన్న కథ తెలుగులో...ఇది మక్కీకి మక్కి అనువాదం కాదు.
లెట్ అజ్ రిమెంబర్ సమ్ గుడ్ థింగ్స్ అబౌట్ లైఫ్!!


ద డొనేషన్ బాక్స్

మూడునెలలు కష్టపడ్డాను. నా సమ్మర్ సెలవుల్లో బేబీసిట్టింగ్ చేసి మరీ సంపాదించిన డబ్బుతో కొన్న డ్రెస్ అది.
**

మొదటిసారి టీన్మేగజైన్ లో చూసినప్పుడు ఎంతో బావుంది అనిపించింది.
"నాకిది కొనిపెట్టవా!" అని అమ్మని అడిగితే, "అది ఒక్కటీ కొనే డబ్బుతో, నీ డ్రెస్సులు అన్నీ కొనొచ్చు తెలుసా?" అంది అమ్మ.
 ప్చ్, ఉండబట్టలేక అడిగాను కానీ నాకూ తెలుసు, అంత ఖరీదైన డ్రెస్ కొనలేమనీ, అడక్కూడదనీ.
అయినా నా  మనసంతా దానిమీదే. "ఆ బ్రాండ్ డ్రెస్సులు అన్నీ అంతే. ఖరీదే. మాకు అందుబాట్లో ఉంటే ఎంత బావుండేది. కొన్ని కొన్ని అంతే... చూసి ఆనందించాల్సిందే" అనుకున్నా.
నా మనసు తెలుసుకుందేమో అమ్మ "సరే ఒక పని చెయ్యి. నేను కొంత డబ్బు ఇస్తాను. మిగతాది నువ్వు సెలవుల్లో ఉద్యోగంచేసి సంపాదించు. అప్పుడు కొనుక్కో"  అంది మధ్యేమార్గంగా.
**

సెలవుల్లో తెలిసినవాళ్ళ పాపను చూసుకున్నాను. నా మూడు నెలల సంపాదనకిఅమ్మ ఇచ్చిన డబ్బులు కలిపి మొత్తానికి డ్రెస్ కొన్నాను.
నా మొదటి సంపాదన. నాకు చాలా నచ్చిన డ్రెస్. ఒకసారి వేసుకుని చూసుకుని మురిసిపోయాను. సరిగ్గా అతికినట్టు ఉంది. నా సంతోషానికి హద్దులు లేవు. అమ్మా, నాన్నా తెగ ముచ్చటపడ్డారు నన్ను చూసి. స్కూల్ రీఓపెనింగ్ రోజున నేను ఆ డ్రెస్ వేసుకెళ్ళటానికి అందరం తీర్మానించుకున్నాం.
**

స్కూల్ తెరిచేలోపల నేనూ అమ్మా కలిసి నా రూం మొత్తం సర్దేసాం. బోలెడంత పనైంది. పాత పుస్తకాలూ, పనికి రాని పెన్నులూ, పెన్సిల్సూ, రబ్బర్లూ, బాగ్‌లూ, చిన్నగా అయిపోయిన షూస్, సాక్స్, పొట్టిగా అయిపోయిన బట్టలూ అన్నీ తీసి, పడేయాల్సినవి పడేసి మిగితావి డొనేషన్  షాప్‌లో డొనేట్ చేసేసాం.  రూమంతా నీట్‌గా సర్దుకుని తయారుగా వున్నాను. ఎప్పుడెప్పుడు స్కూల్ తెరుస్తారా, ఎప్పుడెప్పుడు నా కొత్త డ్రెస్ వేసుకుందామా అని తెగ ఆత్రంగా ఉంది నాకు.   అందరూ పొగిడేస్తారు నన్నూ, నా డ్రెస్సునూ!!
**

మొత్తానికి స్కూల్ తెరిచే ముందు రోజు సాయంత్రం అన్ని రెడీ చేసుకుంటున్నాను. కొత్త బాగ్,
పుస్తకాలు సర్దుకుని, డ్రెస్ కోసం చూసాను. ముందుగా టాప్ తీసుకుని, దానికున్న టాగ్ తీసి చూసుకున్నాను. ఎంత బావుందో. మూడు నెలల సంపాదన, కష్టం మరి. స్కర్ట్ కోసం చూసాను. హాంగర్ కి తగిలించి లేదు. మడత పెట్టానేమో అని చూసాను. కనిపించలేదు. కొంచెం అయోమయంగా అరలో ఉన్న బట్టలన్నీ చూసాను. లేదు. ఇంకెక్కడ ఉంటుందబ్బా? ఈ రూమ్ సర్దడంలో ఎక్కడన్నా పెట్టానా? అన్నీ వెతికాను.
ఎక్కడా లేదు.
అమ్మా, నాన్నా , నేనూ ఇల్లంతా వెతికాము.
ఇంట్లో ఎక్కడా లేదు.
నాకు ఏడుపు ఒకటే తక్కువ. ఎంత వెతికినా దొరకకపోవటం ఏమిటి? అలా ఎలా పోయింది? కనీసం టాగ్ కూడా తీయలేదు. టాప్ ఉంది. మరి స్కర్ట్ ఏమయినట్టు?
నిస్సత్తువగా అనిపించింది. బాధతో నిండిపోయింది మనసు.
**

తోచిన డ్రెస్ వేసుకుని స్కూల్‌కి వెళ్ళాను. అస్సలు ఉత్సాహంగా లేదు. ఎన్ని కలలు కన్నాను ఈ రోజు గురించి? ఎలా రావలసినదాన్ని, ఎలా వచ్చానుఈలోగా కొత్తగా చేరిన అమ్మాయి పరిచయం అయ్యింది. అన్యమనస్కంగా ఉన్న నాకు, నా స్కర్ట్ గురించే ఆలోచిస్తున్న నాకు, ఆ అమ్మాయి వేసుకున్న స్కర్ట్ చూస్తే షాక్ కొట్టినట్టు అయ్యింది. అది నేను ముచ్చటపడి కొన్న స్కర్ట్ లాంటిదే. అదే రంగు... అదే... అందరూ ఆ అమ్మాయి స్కర్ట్‌ని తెగ మెచ్చుకుంటున్నారు.
నేను మెల్లిగా ఇబ్బందిగా "ఇదీ, ఈ స్కర్ట్..." అన్నాను.
"బావుంది కదా, ఈ డ్రెస్ ఒక మాగజైన్‌లో చూసాను. ఇలాంటిది నాక్కూడా ఉంటే ఎంత బావుంటుందో అనుకునేదాన్ని" అంది ఆ అమ్మాయి తన స్కర్ట్‌ని ముచ్చటగా చూసుకుంటూ. 
"అవును. చాలా బావుంది. ఎక్కడ కొన్నారు?"  అన్నాను.
"కొనలేదు. నేనూ, అమ్మా ఇద్దరం కలిసి సంపాదించే డబ్బు ఇంటి ఖర్చులకే సరిపోవటం లేదు. ఇంక ఇలాంటివి కొనటమా?" అంది ఆ అమ్మాయి.
"మరీ.." నాకర్ధం కాలేదు.
"నిన్న డొనేషన్ షాప్ దగ్గర బాక్స్ తీసుకుంది అమ్మ. మాకు చాలాసార్లు డొనేషన్ బాక్సే ఆధారం." ఆ అమ్మాయి కళ్ళలో విచారం తొంగిచూసింది.
"డొనేషన్ షాప్‌లో డొనేషన్ బాక్సా?" నాకేమీ అర్థం కావటం లేదు.
"నీకు తెలుసా, ఆ డబ్బాలో అన్నిటికంటే  పైన ఈ స్కర్ట్ నీట్‌గా మడిచిపెట్టి ఉంది. కనీసం టాగ్ కూడా తీయలేదు. స్కర్ట్‌ని చూడగానే ఆశ్చర్యం వేసింది. నాకు ఇష్టమైన స్కర్ట్ ఎలా ఇందులో? ఎవరు పెట్టి ఉంటారు? వారెవరైనా కానీ, చాలా మంచిమనసు ఉన్నవారు కదా? నాకు కావలసింది తెలిసినట్టుగా! అదీ కొత్త డ్రెస్! అమ్మ చెప్పేది నిజమే- దేవుడు ఎప్పుడూ ఒక కంట మనల్ని కనిపెడుతూనే ఉంటాడు." ఆ అమ్మాయి ఉత్సాహంగా చెప్పుకుపోతూ ఉంది. 
ఆ ఉత్సాహాన్నీ, ఆనందాన్నీ చూస్తున్న నాకు ఏమనాలో తెలియలేదు. అసలు నేనెలా ఆ స్కర్ట్‌ని డొనేషన్ బాక్స్‌లో వేసాను? టాగ్ కూడా తీయకుండా కొత్త డ్రెస్, కావాలని కొనుక్కున్న డ్రెస్, ఎలా అందులో వేశాను?
**

"ఒకసారి మా ఇంటికి వస్తావా?" అని అడిగాను
"ఎందుకు?" అంది.
సంతోషంగా ఉన్న తనని చూస్తూ, "ఆ స్కర్ట్ తాలూకు టాప్ మా ఇంట్లో ఉంది, నీకు అభ్యంతరం లేకపోతే నీకిద్దామనీ-" అన్నాను నేను స్థిరమైన నవ్వుతో.

***